ققنوس پرنده ای است که در افسانه های کهن از آن به کرار یاد شده است. گویند عمری هزار ساله دارد و چون موقع مرگش فرا رسد با آوازی خوش در اطراف خود هیزمها انباشته و آتشی افراخته و با آغوشی باز به قلب آتش می رود و می میرد و سپس از خاکستر وی ققنوسی جوان پا به عرصه حیات می گذارد. بعضی ققنوس را مظهر عاشقی می دانند که بعد از سالیان دراز در راه رسیدن به معشوق خود را فدا می کند و بعضی نیز افسانه ققنوس را حیات جاودانه انسان تعبیر کرده اند که پس از مرگ حیاطی دوباره خواهد داشت و این اصل معاد و حیات انسان پس از مرگ است.